شنبه , 18 آگوست 2018 (این نسخه آزمایشی هکرز میباشد)
خانه / اتومبیل / آنچه که باید درباره خودروهای خودگردان بدانید؛ آیا از رانندگی بی‌نیاز شده‌ایم؟

آنچه که باید درباره خودروهای خودگردان بدانید؛ آیا از رانندگی بی‌نیاز شده‌ایم؟

امروزه تمامی دولت‌ها بنا بر دلایل مختلفی سعی در استفاده از سیستم‌های حمل ونقل خودگردان دارند. در این مقاله سعی شده تا به بررسی دلایل لزوم استفاده از چنین خودروهایی بپردازیم.

اصطلاحات متفاوت و زیادی برای خودروهایی که در هنگام رانندگی برخی از وظایف را بدون دخالت انسان انجام می‌دهند، تعریف شده است. خودروهای خودران، خودگردان، خودمختار و بدون راننده از جمله این اصلاحاتند. هر چند در دنیای مهندسی هر کدام از این عبارات معنای متفاوتی دارند اما اغلب در نوشته‌های عمومی بجای یکدیگر بکار می‌روند.

انقلاب در صنعت حمل و نقل

امروزه تکنولوژی خودروهای خودگردان در حال پیشرفت بوده و با مزایایی چون ایمنی بالا، بازده مضاعف و قابلیت دسترسی بیشتر، پتانسیل ایجاد انقلابی عظیم را در سیستم‌های حمل و نقل دارد. یکی از وظایف خودروهای خودگردان تولید مسیر از مبدا تا مقصد در خیابان‌های مملو از ماشین و عابرین پیاده است که این مهم ضرورت ایمنی بالا را جهت جلوگیری از خسارات مالی و جانی می‌طلبد.

خودرو خودگردان محصولی مکاترونیکی! نه مکانیکی

در طی سه دهه اخیر تلاش‌های بسیاری چه در حوزه پژوهشی و چه در صنعت با موضوع خودروهای خودگردان صورت گرفته و پیشرفت‌هایی حاصل شده است. همه‌ی این پیشرفت‌ها مدیون ارتقا فناوری ساخت سنسورها و پردازنده‌های پیشرفته و همچنین نیاز جامعه‌ی بشری به این تکنولوژی بوده است.

ایلان ماسک: “کسانی که با خودروهای خودگردان مخالفند، قاتلند”

طبق گزارش سازمان ترافیک جاده ای آمریکا، در سال ۲۰۱۴ بر اثر ۱/۶ میلیون تصادفات خودرویی، ۳۲۶۷۵ نفر کشته و ۳/۲ میلیون نفر مصدوم شده که ۹۴ درصد این تصادفات بر اثر بی‌دقتی و خطای رانندگی بوده است و از این آمار، ۳۱٪ را رانندگان مست و ۱۰٪ را رانندگان عصبی تشکیل می‌دهند. در ایران نیز طبق آمار سازمان پزشکی قانونی کشور در سال ۹۵، پانزده هزار و نهصد و سی و دو نفر در تصادفات کشته شده که ۴/۶۵ درصد در جاده‌های برون شهری، ۳/۲۷٪ در راه‌های درون شهری، ۹/۶٪ در جاده‌های خاکی و روستایی و ۴۸ نفر نیز در مسیرهای نامعلوم جانشان را از دست داده‌اند.
خودروهای خودگردان می‌توانند به طور خارق‌العاده ای این خطاها را کاهش داده و جان انسان‌ها را نجات دهند. آن‌ها همچنین وسیله‌ای مناسب برای افرادی هستند که بدلیل ناتوانی‌های فیزیکی یا بینایی قادر به رانندگی با خودروهای شخصی نیستند. بررسی‌های آماری نشان می‌دهد که ۸۶ درصد نیروی کار در آمریکا با خودرو شخصی به محل کار می‌روند و روزانه به طور میانگین ۲۵ دقیقه از وقت خود را صرف رانندگی می‌کنند. با استفاده از خودروهای خودگردان می‌توان بهره بهتری از این زمان برد و همچنین از بروز بیماری‌های عصبی ناشی از رانندگی جلوگیری کرد.

تاریخچه خودروهای خودمختار

با در نظر گرفتن مزایای فراوان خودروهای خودمختار، گذشته بلند‌مدت این خودروها خیلی تعجب برانگیز نخواهند بود. ایده‌ی خودران کردن خودروها به دهه ۱۹۲۰ ! برمی‌گردد اما تا دهه ۱۹۸۰ کسی فکر نمی‌کرد که این خودروها روزی قابل لمس باشند. ارنست دیکمنس به عنوان پیشگام در این حوزه اولین قدم را در این راه برداشت. وی تحقیقات گسترده‌ای در پروژه پرومتئوس برای ساخت یک خودروی خودگردان به نام VaMP انجام داد  که نتیجه آن پیمودن مسیری به طول ۱۶۰۰ کیلومتر با دخالت کمتر از ۵ درصدی انسان بود. در همان زمان دانشگاه CMU در حال پیشرفت دادن این تکنولوژی بود و در سال ۱۹۹۵ میلادی یعنی ۱۳۷۴ خورشیدی موفق به ساخت خودرویی شد که توانست مسیر ۵۰۰۰ کیلومتری را با ۹۸ درصد عدم دخالت راننده طی کند. کاتالیزور اصلی در روند پیشرفت این فناوری، مسابقات آژانس تحقیق و توسعه دفاعی آمریکا (DARPA) در سال ۲۰۰۴ بود. چالش این مسابقه، ساخت خودرویی بود که بتواند مسیر ۱۵۰ مایلی برون جاده‌‌ای (offroad) را در کمترین زمان طی کند. شدیدترین قید در این مسابقه، ممنوعیت دخالت انسان در طول مسیر مسابقه بود که در نهایت هیچکدام از ۱۵ خودرو شرکت‌کننده موفق به رسیدن به خط پایان نشدند. در سال ۲۰۰۵ نیز مسابقه‌ای شبیه به همان انجام شد و ۵ تیم از ۲۳ تیم شرکت‌کننده توانستند مسابقه را به پایان برسانند. در سال ۲۰۰۷ سناریو مسابقه به عبور از مسیر درون شهری تغییر یافت و ۶ تیم توانستند خط پایان را رد کنند.
رویدادهای مختلف و خودروهای متعددی از آن زمان تاکنون ایجاد شده که از بین آن‌ها می‌توان فعالیت‌های شرکت هیوندای در این زمینه، سفر بین قاره‌ای با خودرو خودگردان VisLab ایتالیا، پروژه‌ی برتا بنز، خودروهای خودگردان گوگل و سیستم اتوپایلوت تسلا را نام برد. که دو نمونه آخر جزو فعالیت‌های تجاری در این حوزه هستند و در کنار آن‌ها دانشمندان بسیاری در آزمایشگاه‌ها و دانشگاه‌های مطرح دنیا در حال توسعه این فناوری هستند.

معیار سنجش عملکرد خودگردان بودن خودروهای بدون راننده، استاندارد SAE J3016 است. طبق این استاندارد تمامی خودروها بسته به خودمختار بودنشان نمره‌ای از ۰ تا ۵ را دریافت می‌کنند.

  • عدد صفر مربوط به خودروهایی است که تمام عملکرد آن‌ها وابسته به دستور انسان باشد.
  • اگر از سیستم‌های نیمه خودکار مثل ترمز ضدقفل ABS، یا کروز کنترل در خودرو استفاده شود خودرو در سطح ۱ قرار دارد.
  •  سطح ۲ شامل خودروهایی است که از سیستم‌های کمک راننده پیشرفته مثل کنترل خطی و جانبی یا ترمز اضطراری قبل از تصادف و … بهره می‌برند.
  • در سطح ۳ خودروها محیط پیرامون خود را اسکن نموده و تحت شرایط خاصی قادر به رانندگی خودران هستند اما همچنان نیاز است تا راننده در حین رانندگی حواس خود را جمع کند.
  • خودرویی که در سطح ۴ قرار دارد می‌تواند در شرایط خاص و ثابت به صورت خودمختار رانندگی کند و یا در صورت بروز خطا در رانندگی راننده آن را اصلاح کند.
  • خودروهای سطح ۵ خودروهایی هسنتد که در همه شرایط محیطی و تمام خالات قادر به رانندگی خودکار هستند.

همچنین فناوری بی‌سیم امکان تبادل اطلاعات بین خودروها یا بین خودرو و سیستم‌های زیر ساختی که در محله‌های مختلف نصب می‌شوند را فراهم کرده تا ایمنی و توانایی سیستم حمل و نقل افزایش یابد.

به نظر شما چرا بعضی از مردم از فراگیر شدن خودروهای خودگردان هراس دارند؟

 

درباره ی admin

admin
موسس وب گاه هکرها هستم / گاهی وقت آزاد دارم و مطالبی رو که فکر میکنم جذاب باشن در مجله مردمی هکرز منتشر میکنم .😀😀😀

همچنین ببینید

بهشت استعداد انسان چیست ؟

شرکت‌های نرم‌افزاری همواره به‌عنوان بهشتی برای «استعدادها» شناخته شده‌اند. نه‌تنها کارکنان این شرکت‌ها حقوق بالایی …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *